Koue tone warm harte

Verdwaal in die Sneeuberge

Ek het tot vandag toe, (waar daar slegs 153 dae van 2021 oor is), vir niemand vertel van die verdwaal en wat een ysige nag in die Sneeuberge gebeur het nie.

Daar was nog nie sneeu op die berge nie, maar die winterkoue was alreeds goed op pad. Ek het laatmiddag langs die pad ’n skeur in ’n rotswand raakgesien wat as windskuiling vir die nag kon dien. 

Ek het daardie gebedstaptog van 306 km (dubbel 153 km) in gehoorsaamheid sonder my tent of my warm slaapsak aangepak. Ek het geglo dit was hoe God wou hê dat ek daardie pad moes bewandel. Daardie tweede aand was dan ook die laaste van die 10-dae tog wat ek buite sou slaap. Die vorige aand het ek na ’n skouspelagtige donderstorm in die natgereënde veld tussen groot plasse water oorgeslaap. Daar van die vallei af het ek ’n verkeerde afdraai geneem en vir die res van die dag die berge in- en opgestap.

Op daardie snerpend koue aand het ek al my klere bo-oor mekaar aangetrek en onder die bivvie-seiltjie in die rotsskeur ingekruip. Ek het ’n rukkie geslaap, maar later die nag weer opgestaan en aangestap om te sien of daar nie iewers bietjie meer skuiling teen die vriesende winde was nie. Uit pure moegheid het ek later teen ’n plaashek gaan sit en weer aan die slaap geraak.

Ek het wakker geword van my lyf wat onbeheersd ruk en bewe. Dit was ysig koud en dit het gevoel of my voete besig was om in my tekkies op te vries. Vir die eerste keer in 19 jaar se ekstreem staptoestande was daar ’n noodsituasie. Ek moes iets doen om te verhoed dat my tone letterlik afvries. Die tekkies waarmee ek gestap het, het geen beskerming teen die wind en die koue gebied nie.

Met stokstywe hande het ek bibberend my rugsak se bande losgetrek. Ek was in die stikdonker op soek na iets wat ek al vir jare in my rugsak saamdra en nog nooit nodig gehad het om te gebruik, tot daardie nag nie.

Dit was ’n present wat ek op ’n gebedstaptog in Nieu-Zeeland by iemand gekry het. Die bedoeling was om dit daar op die berge in die sneeu te gebruik. Dit was gelukkig toe nie daar nodig nie. Dit kon slegs een keer in ’n noodsituasie gebruik word; en daardie oomblik het na14 jaar aangebreek.

Ek het die klein plastieksakkie uitgehaal en die oopgemaak. Daar was heel moontlik ’n vervaldatum maar ek kon maar net hoop dat die toonverwarmers nog sou werk. Om dit te aktiveer moes die seël oopgebreek word deur die flappie op die gomkant af te trek. Daarna vind ’n chemiese reaksie plaas wat die klein plat kussinkie vuurwarm verhit. Dit word dan teen jou kous onder jou tone vasgeplak word.

Hierdie toonverwarmers se gom was al opgedroog en ek het getwyfel of dit na al die jare nog sou werk. Ek het dit onder my tone van beide skoene ingeskuif en van pure koudkry weer begin aanstap.

Die dag het begin breek en die ryp op die gras het wit weerkaats. Ek het tree vir tree die hitte onder my voete begin voel. Die toonverwarmers het begin werk. 

Daardie staptog het ’n grootse impak op my gehad, en ek het baie van God in daardie 10 dae geleer. Die getuienis wat daaruit gekom het, het baie mense baie diep aangeraak.

Alhoewel ek tot vandag toe, vir niemand vertel het, wat daardie ysige nag in die Sneeuberge gebeur het nie, het God alles gesien. Hy het in mense se hart gewerk om my weer te bedien met die volgende uit Sy Vaderhart:

• Iemand het uit een deel van die land geskryf en my daarvoor bedank dat sy in die gees kon saamstap – “sonder die koue en uitdagings”. Sy kon vanuit ’n genadespasie saam leer om God beter te verstaan, te hoor en te sien. Dit was vir my kosbaar en ek het God gedank dat ek in daardie vreeslike koue iemand anders kon bemoedig en bedien. Al was dit net vir daardie een persoon se onthalwe dat ek so koud gekry het, was dit die moeite werd.
  
  
• Nadat ek tuisgekom het van daardie gebedstaptog, het daar ’n pakkie vanuit ’n ander deel van die land by my aangekom. In die pakkie was ’n paar skaapvel pantoffels met ’n boodskap: “Jy wat so bereid is om die skoene van  bereidheid vir die evangelie aan te trek het soms sagte sole nodig om moeë voete te verkwik. Hierdie slippers het my dadelik aan jou laat dink. Skaapwol aan die voete wat herinner aan Vader wat die Herder is en ons as skape wat Sy Stem ken en volg … Ek stuur vir jou Warm-Voete.” Sy was nie seker watter grootte skoen ek dra nie, toe vat sy ’n nommer 13. Ek dra ’n nommer 13 skoen. Dit pas perfek.

Die ysige nag in die Sneeuberge … God het dit alles gesien!
Die oë van die HERE is op die regverdiges, en sy ore tot hulle hulpgeroep. (Psalm 34:16)

Cold toes, warm hearts

Lost in the Sneeuberg (Snow Mountain) range

To this day, (where only153 days of 2021 are left), my story about getting lost and a freezing night in the Sneeuberg (Snow Mountain) range has never been told to anyone.

There was no snow on the mountain tops yet, but the winter cold had already arrived. I noticed a crevice in a rock next to the road which would provide me with a good wind shelter that night. 

I embarked on that prayer walk of 306 km (double 153 km) in obedience without my tent or my warm sleeping bag. I believed that this was how God wanted me to walk this journey. On that second night of the ten-day walk, I slept outside for the last time. The previous evening, after a spectacular thunderstorm, I slept in a wet rainy field among large puddles of water. From that valley, I took a wrong turn and walked up the mountain for the whole day, until I noticed the crevice in the rock.

Since it was bitterly cold, I put on all my clothes and crawled into the crevice and under my bivvy sheet. Later that night I got up and walked on to see if I could find a place with more shelter from the freezing wind. It was out of sheer exhaustion that I sat down beside a farm gate and fell asleep. 

Later, I woke up as my body shook uncontrollably. It was ice cold and it felt as if my feet were freezing up in my sneakers. For the first time in 19 years of extreme trekking, I knew that I had an emergency. I had to do something to prevent my toes from getting frostbite. My sneakers provided no protection against the chilly wind and frosty ground.

Untying the straps of my backpack was a difficult task with icy fingers. In total darkness, my numb fingers were trying to find something that I carried with me in my backpack for years.

It was a gift that I received while on a prayer walk through New Zealand. The intention was to use it while trekking there in the snow, but since it wasn't necessary, I carried it in my backpack for years; to use if ever there was a crisis. It could also be used once, and only in an emergency. That night, after 14 years, the emergency finally came.

I took the small plastic bag out of the package and opened it up. There was quite possibly an expiration date but I was just hoping that the Toe Heaters would still work. To activate it, the seal had to be pulled off. The small pad would then heat up as a result of a chemical reaction. There is an adhesive side with which it sticks to your sock under your toes. The adhesive agent of these Toe Warmers had already dried up and I doubted if it would still work after all these years. I slipped it under my toes in both shoes and continued on my walk.

The day was breaking and I could see the frost on the grass. Step by step I began to feel the heat under my feet. The Toe Warmers were starting to work.

I learned so much about God during those 10 days, and the testimony from there impacted a lot of people very deeply.

Although my story about the freezing night in the Sneeuberg (Snow Mountain) range has not been told to anyone to this day, God saw it all. He worked in people’s hearts to minister to me with the following:

• Someone from one part of the country wrote and thanked me for being able to walk together in spirit – “without the cold and challenges”. She learned to better understand, hear and see God. She explained that all this happened where she was in a “space of grace”. It was precious to me, and I thanked God that even in the awful cold conditions, I could encourage and minister to someone. Even if it was only for that one person's sake that I got so cold, it was worth it.
  
  
• After returning back home from that prayer walk, I received a parcel from another part of the country. In the parcel was a pair of sheepskin slippers with a message: “You who are so willing to put on the shoes of readiness for the gospel sometimes need soft soles to refresh tired feet. These slippers immediately made me think of you. Sheep wool on the feet that reminds of Father who is the Shepherd and us as sheep who know and follow His Voice… I send you Warm-Feet. ” She was not sure what size shoe I wear, so she took a number 13. My shoe size is number 13. It fits perfectly.

A freezing night in the Sneeuberg (Snow Mountain) range; and God saw it all!
The eyes of the LORD are upon the righteous, and his ears are open unto their cry. (Psalm 34:16) 

 

Miracles that follow on the road of faith

Puzzle piece from Boshof

“Uncle Theuns, who stays around the corner, is 85 and has lived here for years. He will surely be able to tell you more about the center of South Africa here in Boshof.” 

I was on a prayer-walk to visit 12 alleged centers of South Africa. The aim was to determine what the impact of being the center has in each locality; and finally and how it can be understood spiritually in relation to this.

Uncle Theuns listened keenly as I told him the about the prayer-walk and admitted without hesitation: "My center is Jesus". He later told me about another geographical center near Kimberley; one that was not on my list. It was a puzzle piece; and my list of geographical centers just grew to thirteen.

A month later I heard that uncle Theuns passed away. I wondered if our meeting was divinely planned appointment? That puzzle piece was a legacy that I inherited from uncle Theuns. Three months later it launched me on my next prayer-walk.

On a icy winter’s morning in July, the Lord reminded me of that puzzle piece. Uncle Theuns' description of how to get to the 13th geographical center was clear and simple: Walk 40 km from Kimberley on the road to Schmidtsdrift. There you will find a large rock in the shape of a seal next to the road. The geographical center, is on a straight line exactly three kilometers south from the seal rock.

I prayed and asked where I should start. I felt in my heart to start walking at a store called "The Faith Shop". The store is around the corner from the Big Hole in Kimberley. I also felt like I had to walk right around the Big Hole from there.

Was it the right way as on the Lord’s heart for me? 

I journey with a miraculous testimony where God often confirms my path with the number “153”. The Big Hole was enclosed with a security fence and I walked along the tarmac. The distance was exactly 2.46 km which is equivalent to 1.53 miles!

The looters and the smith

Only days before I started on this prayer-walk, the whole country was plunged into uncertainty due to large-scale looting. I pondered how someone referred to the Big Hole as the greatest monument in honor of man's greed. A large-scale looting that lasted 43 years where fortune seekers from around the world dug up a total of 2722 kg of diamonds with picks and shovels; and left a 17-hectare crater with a depth of 240 m in the earth's crust. Of the small mountain or hill that stood there before 1871, there is no sign left.

During prayer walks, I usually look for as many clues as possible about what may be on God's heart. In Isaiah 54:10, I read: "For the mountains shall depart, and the hills be removed; but my kindness shall not depart from thee, neither shall the covenant of my peace be removed, saith the LORD that hath mercy on thee."

That gives me hope!

A friend pointed out to me another scripture (also in Isaiah 54) that says something about the looting and the road to Schmidtsdrift! Isaiah 54:16 states, “Behold, I have created the smith who blows the fire of coals and produces a weapon for its purpose. I have also created the ravager to destroy”

God's purpose

The frosty morning wind cut through my soul and I began the 40 km prayer-walk to Schmidtsdrift. My goal was to be there that same evening. By sunset, I was barely 15km outside Kimberley. My goal was a measure in kilometers; God's goal was the four people I met on the way. Each of whom I had to spend a significant part of the day. It is a humbling thought.

The last of these four people whose car broke down along the road was standing at the exact spot where I arrived as the sun was setting behind the horizon. I had arranged in advance with my wife that she would pick me up along the way when the sun went down so we could sleep over with friends in Kimberley. She would then drop me off at the same place again the next morning.

The evening air was freezing cold and the man was wearing only a thin shirt. His vehicle could not move at all and he had to replace a part in his wheel’s axle. There were no spare parts stores open in Kimberley. He was 200 km from his home in Kuruman.

I could not just leave him there. I gave him one of my warm jackets and called my friend in Kimberley to hear if he might be able to help to find the part.

The man did not want to leave his vehicle on the side of the road for the night. He was afraid that people would plunder it. My wife and I prayed that God would send a specific person to help this man in need. I did not know how anyone on that cold night would obey to stop and help. My wife and I drove back to town to see if we could pick up the part for him. Arriving at our friends, we heard that the part would only be available the next day. Our friends had other visitors too, and everyone in the house wanted to help. I left a short while later (by car) with a feast of everyone's contributions for the stranger along the road. Food, hot soup, and a -5º C graded sleeping bag for the bitter cold expected through the night, and more tools he could use to fix his car.

He could not believe his eyes when, instead of looting, a stream of blessings arrived.

But that was not all! I was curious to know who the other man was whose car was also standing there next to the road. He told me that while I was away, the car stopped across the road after running out of fuel. This man, who lives in Kimberley, called his wife to bring some fuel. He also had a friend with exactly the same model car, who was able to help with the part.

We prayed and God sent that specific man to help!

When I started walking from there the next morning, there was only a pile of stones with which the man had elevated his car along the road. The name of the man who ran out of fuel, and helped out is Johnny. His name means "God is gracious"

That gives me hope!

Halfkop: center point of South Africa on the east-west line on the road with "no lines"

Thirty kilometers from Kimberley, I read something on a sign that stopped me in my tracks. The hill, a rocky outcrop, was visible on the horizon for most of the morning. On the signboard at the entrance of a farm, there was a photo of the hill with the words: “Halfkop” - the geographic center of South Africa.

My list of geographical centers had just increased to 14. 

This geographical center prophesies from the heart of South Africa:

• The name Halfkop (half head) is derived from the fact that part of it was previously excavated for road filling purposes. The hill was made small to fill the valleys in the road: “A voice cries: In the wilderness prepare the way of the LORD; make straight in the desert a highway for our God. Every valley shall be lifted up, and every mountain and hill be made low; the uneven ground shall become level, and the rough places a plain.” (Isa 40: 3-4)
  
  
• The location of Halfkop as the center of South Africa is based on the coordinates on the East-West line. “As far as the east is from the west, so far does he remove our transgressions from us.” (Psalm 103: 12)
  
  
• Halfkop is located on the farm New Kingston. From Old English, the name Kingston means "royal settlement". We need to renew our minds so that the King of Glory will once again occupy the center of our spiritual life as a royal settlement. “Lift up your heads, O gates! And lift them up, O ancient doors, that the King of glory may come in. Who is this King of glory? The LORD of hosts, he is the King of glory! (Psalm 24: 9-10)

I looked for an opening between the bushes and trees along the road for a better view to take a picture of the hill. When I finally took the picture, there was a road sign in the foreground. That was very significant. It was a warning sign that there are no lines on the road.

No lines! 

What lines are in your center? I searched and found many lines described in the Bible.

• Battle lines
  Is your center a battleground or is it a place of peace and rest?
  
  
• Lines of construction work
  Is your center a place of looting or is it a place of building up?
  
  
• Fishing lines
  Is your center the place of fishers of men?
  
  
• Grain planted in lines
  Is your center a place of sowing and reaping?
  
  
• Guards standing in lines
  Is your center a place of safety and order?
  
  
• Plumb line
  Is your center a place of careful execution and balance?
  
  
• Pleasant lines
  Is your center a place where God commands His blessing?
  
  
• Lines of armored plates
  Is your center the stronghold of a hardened heart?
  
  
• Lines on the priestly garment
  Is your center a place where you serve people?
  
  
• Line of thoughts
  Is your center a place from which noble conversations and pure words originate?
  
  
• Lines in the temple
  Is your center a place of worship?
  
  
• Lines in the Lord’s army
  Is your center a place of obedience?
  
  
• A line of trees
  What is the fruit that emerges from your center?
  
  
• In lines on the wall
  Is your center a place of intercession

This is a challenge, but it gives me hope!

The seal rock

I continued on my walk and about 2 hours later I finally arrived at the seal rock on the roadside. From the rock, the center, on a straight line, is exactly three kilometers in a southerly direction.

Upon closer inspection, I noticed that the rock was actually hand-crafted. The artist's name was at the bottom: "AH Addison, 1962" The marker for the center was made by a man with the name of Addison, a Scottish name that means "son of Adam". It is also written: “The first man Adam became a living soul. The last Adam became a life-giving spirit.” (1 Cor 15:45). And here the first Adam is the signpost to the last Adam as the spiritual center of the country.

This center, which is 40 km from Kimberley and from there another three kilometers south, may also hold a spiritual message. Jesus was dead for three days, after which He rose and ascended to heaven after 40 days. During this time, during His third appearance to His disciples, He asked Peter, who had denied Him three times, to confirm three times that He loved Him. He restored their relationship three times, after which he restored Peter to his office three times. (John 21: 15-17)

Like that part that revolves around the wheel axle, everything has to revolve around Jesus, our Center. Then we will see His glory, and in Him, the Father, and His grace and truth.

And the Word was made flesh, and dwelt among us, (and we beheld his glory, the glory as of the only begotten of the Father,) full of grace and truth. (Jn 1:14)

Wonderwerke wat volg op die geloofspad

Legkaartstukkie uit Boshof

“Oom Theuns om die hoek, is 85 en woon al vir jare hier. Hy sal verseker vir jou meer oor die middelpunt van Suid-Afrika hier in Boshof kan vertel.” 

Ek was op ’n gebedstaptog om by 12 beweerde middelpunte van Suid-Afrika aan te doen. Die doel was om telkens vas te stel watter impak en betekenis die middelpunt plaaslik het en hoe dit hierteenoor geestelik verstaan kan word. 

Oom Theuns het na my verduideliking oor die staptog geluister en sonder aarseling erken: “My Middelpunt is Jesus”. Hy het my later van nog ’n ander middelpunt in die land vertel; een wat nie op my lys was nie. Dit was ’n legkaartstukkie; en my lys middelpunte het gegroei na dertien. 

Oom Theuns is ’n maand later oorlede. Was ons ontmoeting dalk ’n voorbestemde afspraak? Daardie legkaartstukkie was ’n nalatenskap wat ek van Oom Theuns verkry het, en het my drie maande later op my volgende tog gelanseer.

Dit was ’n ysige winters-oggend toe die Here in my hart lê om daardie legkaartstukkie te bedink. Oom Theuns se beskrywing van hoe om by die 13de middelpunt te kom was eenvoudig: Stap 40 km uit Kimberley op die pad na Schmidtsdrift. Daar sal jy ’n swartgeverfde seeleeu-rots langs die pad sien staan. Van die seeleeu-rots af is die middelpunt, op ’n reguit lyn, presies drie kilometer Suid.

Ek het gebid en gevra waar ek moes begin. Ek het in my hart gevoel om by ’n winkel met die naam “The Faith Shop” te begin stap. Die winkel is om die hoek van die Groot Gat in Kimberley. Ek het ook gevoel dat ek daarna reg om die Groot Gat moes stap.

Was dit die regte pad soos op die Here se hart? 

Ek stap met ’n wonderbaarlike getuienis waar God baiemaal my pad met die getal “153” bevestig. Die Groot Gat is toegekamp met ’n veiligheidsheining en ek het teerpadlangs omgestap. Die afstand was presies 2,46 km wat gelykstaande is aan 1,53 myl!

Die plunderaars en die smid

Die oggend wat ek uit Kimberley begin stap het, was die hele land gedompel in onsekerheid weens die grootskaalse plundery wat vroeër daardie week uitgebreek het. Ek het gedink hoedat iemand na die Groot Gat verwys het as die grootste monument ter ere van die mens se grypsug. ’n Grootskaalse plundertog van 43 jaar waar fortuinsoekers vanoor die wêreld altesaam 2722 kg diamante met pikke en grawe uitgegrou het; en ’n 17 hektaar grootte krater met ’n diepte van 240 m in die aardkors agtergelaat het. Van die klein berg of heuwel wat voor 1871 daar gestaan het, is daar geen teken oor nie.

Tydens gebedstaptogte soek ek gewoonlik na so veel as moontlik leidrade oor wat dalk op God se hart mag lê. In Jesaja 54:10 staan daar “Want berge mag wyk en heuwels wankel, maar my goedertierenheid sal van jou nie wyk en my vredeverbond nie wankel nie, sê die HERE, jou Ontfermer.”

Dit gee vir my hoop!

’n Vriend het vir my ’n ander bybelvers (ook in Jesaja 54) uitgewys wat iets sê oor die plunderaar en die pad na Schmidtsdrift! In Jesaja 54:16 staan daar “Kyk, Ék het die smid geskape wat die koolvuur aanblaas en 'n wapen voortbring volgens sy ambag; ook het Ék die verderwer geskape om te verniel.”

God se doelwit

Die koue oggendwind het deur my siel gesny en ek het die 40 km na Schmidtsdrift aangepak. My doelwit was om teen die aand reeds daar te wees. Teen sononder was ek skaars 15 km buite Kimberley. My doelwit was ’n mate in kilometers; God se doelwit was die vier mense wat ek op die pad raakgeloop het, saam met wie ek elkeen ’n beduidende deel van die dag moes spandeer. Dit laat ’n mens nederig voel.

Die laaste van hierdie vier mense met wie ek tyd moes spandeer se motor het langs die pad onklaar geraak. Hy het op die presiese plek gestaan waar ek aangekom het toe die son agter die horison wegsak. Ek het vooraf met my vrou gereël dat sy my langs die pad sou kom optel wanneer die son gesak het, sodat ons in Kimberley by vriende kon oorslaap. Sy sou my dan die volgende oggend weer op dieselfde plek gaan aflaai.

Die aandluggie was alreeds yskoud en die man het slegs ’n dun hempie aangehad. Sy voertuig kon glad nie beweeg nie en hy moes ’n onderdeel in sy wiel-as vervang. Daar was geen onderdele-winkels in Kimberley oop nie. Hy was 200 km van sy huis in Kuruman af.

Ek kon hom nie net daar los nie. Ek het vir hom een van my warm baadjies gegee en my vriend in Kimberley gebel om te hoor of hy dalk kon help om die onderdeel iewers in die hande te kry.

Die man wou nie sy voertuig langs die pad los vir die nag nie. Hy bang was dat mense dit sou plunder. Ek en my vrou het gebid dat God ’n bepaalde persoon sou stuur om hierdie man in nood te help. Ek het nie geweet hoe enigiemand op daardie koue aand gehoorsaam sou wees om te stop om en help nie. Ek en my vrou het teruggery dorp toe om te kyk of ons die onderdeel vir hom kon afhaal. By ons vriende aangekom, hoor ons dat die onderdeel eers die volgende dag beskikbaar sou wees. Ons vriende het nog besoekers gehad, en almal in die huis wou graag help. Ek is toe ’n kort rukkie later (per motor) daar weg met ’n feesmaal van almal se bydraes vir die vreemdeling langs die pad. Kos, lekker warm sop en ’n -5º C gegradeerde slaapsak vir die snerpende koue wat deur die nag verwag was, en nog gereedskap wat hy kon gebruik om sy motor te herstel.

Hy kon nie sy oë glo toe daar, instede van plunderaars, ’n stroom van seëninge opgedaag het. 

Maar dit was nog nie die einde! Ek het hoogs verbaas uitgevra oor wie die man was wie se motor ook daar langs die pad gestaan het. Hy vertel dat, terwyl ek weg was, daardie motor oorkant die pad gestop het. Nee, nie eintlik net gestop het nie, maar eintlik presies net daar sonder brandstof gaan staan het. Hierdie man, wat in Kimberley woon, het sy vrou gebel om vir hom brandstof te bring. Hy het ook ’n vriend wat presies dieselfde model motor het, wat kan help met die onderdeel. 

Ons het gebid en God het ’n voorafbepaalde man gestuur om te help!

Toe ek die volgende oggend van daar af begin stap het, was daar net ’n hopie klippe waarmee die man sy motor gestut het langs die pad te siene. Die man wat oorkant hom gaan staan het, wat eintlik die antwoord op ons gebed was, se naam is Johnny. Sy naam beteken “God is gracious”

Dit gee vir my hoop!

Halfkop: middelpunt van Suid-Afrika op die oos-wes-lyn langs die pad sonder lyne

Dertig kilometer van Kimberley af lees ek iets op ’n naambord wat my in my spore laat vassteek. Die koppie met sy ruwe kranse was alreeds vir die grootste deel van die oggend op die horison sigbaar. Op die naambord by die ingang van die plaas is daar ’n foto van die koppie met die woorde: “Halfkop” – geografiese middelpunt van Suid-Afrika.

My lys van middelpunte het so pas vermeerder na 14 toe en hierdie middelpunt profeteer iets uit die hart van Suid-Afrika:

• Die naam Halfkop is afgelei van die feit dat ’n deel daarvan vroeër weggegrawe is vir pad-opvuldoeleindes. Die rotsagtige heuwel is klein gemaak om die dale in die pad op te vul:
  ’n Stem van een wat roep: Berei in die woestyn die weg van die HERE; maak gelyk in die wildernis 'n grootpad vir onse God! Elke dal moet opgevul en elke berg en heuwel klein gemaak word; en die bult moet ’n gelykte en die rotsagtige plekke ’n laagte word. (Jes 40:3)
  
  
• Die ligging van Halfkop as middelpunt van Suid-Afrika is gebaseer op die koördinate wat op die Oos-Wes-lyn val. So ver as die ooste verwyderd is van die weste, so ver verwyder Hy ons oortredinge van ons. (Psalm 103:12)
  
  
• Halfkop is geleë op die plaas New Kingston. Uit die ou Engels beteken die naam Kingston “koninklike nedersetting”. Ons moet ons gedagtes vernuwe sodat die Erekoning opnuut die middelpunt in ons geestelike lewe as koninklike nedersetting sal bewoon.
  Hef op julle hoofde, o poorte, ja, hef op, ewige deure, dat die Erekoning kan ingaan! Wie is dan tog die Erekoning? Die HERE van die leërskare - Hy is die Erekoning! (Psalm 24:9-10 Afr1953)

Ek het vir ’n oopte tussen die bosse en bome langs die pad uitgekyk vir ’n beter uitsig om ’n foto van die koppie te neem. Toe ek uiteindelik die foto neem, was daar nog ’n padteken wat in die voorgrond wat baie beduidend was. Dit was ’n waarskuwingsteken dat daar geen lyne op die pad is nie.

Geen lyne! Watter lyne is daar, en watter is nie daar in jou middelpunt nie. Ek het gaan kyk watter lyne in die Bybel beskryf word.

• Gevegslyne
  Is jou middelpunt ’n plek van struweling of is dit ’n plek van rus en vrede?
  
  
• Lyne van bouwerk
  Is jou middelpunt ’n plek van plundery of is dit ’n plek waar opgebou word?
  
  
• Vislyne
  Is jou middelpunt die plek van vissers van mense?
  
  
• Graan in rye geplant
  Is jou middelpunt ’n plek van saai en oes?
  
  
• Wagte in lyne
  Is jou middelpunt ’n plek van veiligheid en orde.
  
  
• Skietlood
  Is jou middelpunt ’n plek van noukeurige uitvoering en balans?
  
  
• Meetsnoerlyne
  Is jou middelpunt ’n plek waar God Sy seën gebied?
  
  
• Pantserlyne
  Is jou middelpunt die vesting van ’n verharde hart?
  
  
• Lyne op die priesterskleed
  Is jou middelpunt ’n plek vanwaar jy mense bedien?
  
  
• Lyn van woorde
  Is jou middelpunt ’n plek waaruit edel gesprekke en rein woorde ontspring?
  
  
• Lyne in die tempel
  Is jou middelpunt ’n plek van aanbidding?
  
  
• Goddelike leërmag in lyne
  Is jou middelpunt ’n plek van gehoorsaamheid?
  
  
• 'n Lyn van bome
  Wat is die vrug wat uit jou middelpunt voortspruit?
  
  
• In lyne op die muur
  Is jou middelpunt ’n plek van voorbidding

Hierdie is ’n uitdaging, maar dit gee my hoop!

Die seeleeurots

Ek het aangestap en sowat 2 uur later uiteindelik by die swartgeverfde seeleeu-rots langs die pad aangekom. Van die rots af is die middelpunt, op ’n reguit lyn, presies drie kilometer in 'n suidelike rigting.

By nadere beskouing sien ek toe dat die rots eintlik handgemaak is. Die kunstenaar se naam staan onderaan: “AH Addison, 1962” Die merker vir die middelpunt is gemaak deur ’n man met die van Addison wat, uit die Skots, beteken “son of Adam”. So is daar ook geskrywe: Die eerste mens, Adam, het ’n lewende siel geword; die laaste Adam ’n lewendmakende Gees. (1 Kor 15:45) En hier word die eerste Adam die rigtingwyser na die laaste Adam as die geestelike Middelpunt van die land.

Hierdie middelpunt, wat 40 km van Kimberley af is en vandaar nog drie kilometer Suid, sê iets wat ons dalk in die gees moet hoor. Jesus was vir drie dae dood, waarna Hy opgestaan het en na 40 dae opgevaar het na die hemel toe. In hierdie tyd, tydens Sy derde verskyning aan Sy dissipels, het Hy vir Petrus, wat Hom drie maal verloën het, drie maal gevra om te bevestig dat hy Hom lief het. Hy het hulle verhouding drie maal herstel, waarna Hy vir Petrus drie maal in sy amp herstel het. (Johannes 21:15-17)

Soos daardie onderdeel wat om die wiel-as draai, moet alles om Jesus, ons Middelpunt gaan. Dan sal ons Sy heerlikheid aanskou, en in Hom, die Vader, en Sy genade en waarheid.

En die Woord het vlees geword en het onder ons gewoon - en ons het sy heerlikheid aanskou, 'n heerlikheid soos van die Eniggeborene wat van die Vader kom - vol van genade en waarheid. (Joh 1:14)